– Dopóki mocno pulchne dzieci będziemy uważać za fajne, a ich otyłość za przejaw dbałości o nie, obszar “ciałopozytywności” będzie przenosił się na starsze grupy wiekowe – mówi dr hab. n. med. Michał Brzeziński, Katedra i Klinika Pediatrii, Gastroenterologii, Alergologii i Żywienia Dzieci Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

Jego zdaniem myślenie o otyłości powinno pójść w innym kierunku: „grubopozytywność” nie jest dobra, zabija, ale człowiek chorujący na otyłość jest dobry i trzeba go akceptować, sam siebie też powinien akceptować.

Takie, mniej więcej, przesłanie daje Roxane Gay, autorka książki „Głód. Pamiętnik (mojego) ciała”. Szczerze opowiada swoją historię zmagań z otyłością i napiętnowaniem z tego powodu. Pokazuje traumę, stygmatyzowanie i wreszcie trudne „odzyskiwanie” własnego ciała. Z sukcesem. Przez kilkadziesiąt lat autorka odczuwała wstyd i nienawidziła siebie.

Osoby otyłe – stygmatyzacja

Bardzo dobrze problem stygmatyzowania rozumie prof. Mariusz Wyleżoł, chirurg bariatra, kierownik Warszawskiego Centrum Kompleksowego Leczenia Otyłości i Chirurgii Bariatrycznej Szpitala Czerniakowskiego. Powtarza on, że otyłość bywa gorsza niż nowotwór, bo jest silnie stygmatyzowana. Dlatego powstała Karta Praw Pacjenta Chorego na Otyłość, która jest próbą budowania jakości, bezpieczeństwa i kultury wokół chorego na otyłość.

Taki chory człowiek krąży między specjalistami i nie łączy faktu, że wszystkie jego dolegliwości są pochodną otyłości. W Stanach Zjednoczonych pacjent krąży tak pięć lat, słysząc: “niech pan się weźmie za siebie”. Cały ten czas nie ma świadomości, że jest chory na otyłość – chorobę przewlekłą. Karta Praw Pacjenta Chorego na Otyłość służy więc także uświadomieniu pacjentom, że są przewlekle chorzy – mówi prof. prof. dr hab. n. med. Paweł Bogdański, prezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości.

Edukacja przede wszystkim

Marta Pawłowska, ekspert promocji zdrowia i profilaktyki chorób, kierownik studiów podyplomowych Zarządzanie promocją zdrowia i profilaktyką chorób Health Promotion & Prevention Manager, realizowanych w Centrum Kształcenia Podyplomowego Uczelni Łazarskiego w czasie konferencji „Prezentacja dobrych praktyk międzynarodowych w zakresie profilaktyki i leczenia choroby otyłościowej” zorganizowanej przez Instytut Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego, nawiązała do słów Herberta George Wellsa: „Historia ludzkości przypomina coraz częściej wyścig między edukacją a katastrofą”. Żeby więc nie doszło do katastrofy otyłościowej, zdaniem specjalistki, ludziom oprócz wiedzy trzeba dać umiejętności. Tłumaczyć, co mają robić i jeść każdego dnia, w każdym wieku, w każdej gminie, w każdym mieście.

Taka edukacja nie powinna być dobrowolna, lecz mieć charakter systemowy. Zaczynać się w żłobku, poprzez przedszkole, szkołę, pracodawcę, urzędników, dziennikarzy.

– We Francji, która jest “najszczuplejsza” w Europie, dziecko nie ukończy szkoły podstawowej, jeśli nie umie pływać i jeździć na rowerze. W Hiszpanii triumfy święci piłka nożna kobiet. Są reklamy pod hasłem “piłka nożna nie ma płci”. Takie działania edukacyjno-promocyjne nie mogą trwać 3 lata, a 30. Musi pojawić się marketing przeciwdziałania otyłości, bardziej restrykcyjne podejście do reklam produktów zawierających cukier i tłuszcz. Wokół szkół powinny pojawić się strefy wolne od fast food, żeby nie było tak jak teraz: uczeń nie kupi śmieciowego jedzenia w sklepiku szkolnym, lecz skoczy za róg do sklepu pewnej sieci i zje bułkę z parówką. Powinno skończyć się z finansowaniem igrzysk olimpijskich przez producentów wysokosłodzonych napojów gazowanych – wylicza Marta Pawłowska.

Polskie dzieci w czołówce

Żeby Europejczycy nie umierali na przewlekłą chorobę otyłościową, niezbędna jest cała sieć powiązanych działań. Nie tylko na poziomie międzyresortowym, lecz także samorządowym, szkolnym, rodzinnym. Szczególnie ważne jest powstrzymanie otyłości wśród dzieci i młodzieży, bo w tej kategorii Polska stała się niechlubnym liderem.

– 80 proc Polaków nie identyfikuje otyłości jako choroby. Polska zdobyła też czarną koszulkę lidera, jeśli chodzi o wzrost otyłości wśród dzieci i młodzieży. Nastolatek chory na otyłość ma osiemnastokrotnie razy większe ryzyko bycia otyłym w dorosłości. To nieprawda, że “wyciągnie się”, jak mówią babcie. Wśród krajów europejskich jedynie Francja nie odnotowuje w ostatnich latach wzrostu częstości otyłości. Dramat Europy rozegra się więc na naszych oczach. Prognozowana długość życia z powodu otyłości w 2050 r skróci się o 4 lata

– mówił prof. dr hab. n. med. Paweł Bogdański, prezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości w czasie wspomnianej już konferencji.

Dr n. med. Jakub Gierczyński, ekspert ochrony zdrowia z Uczelni Łazarskiego zwraca uwagę na dwa czynniki: oczekiwana długość życia i życie w zdrowiu. W tych kategoriach zarówno przywoływana wielokrotnie przez ekspertów Francja, jak i mierząca się z falą otyłości Hiszpania, są liderami. Polska zaś ze swoim nierekordowym: 74 lata – długość życia wśród mężczyzn i 82 wśród kobiet, nie ma się czym chwalić. Życie w zdrowiu w przypadku polskiego mężczyzny wynosi 59 lat (na 74 lata życia).

Zdaniem prof. Michała Brzezińskiego szczególnie ważne jest 1000 pierwszych dni życia dziecka. Jak mówi, wtedy odbywa się tzw. programowanie żywieniowe. Ważna jest promocja karmienia piersią. Taki sposób karmienia niemowląt najczęściej skutkuje bowiem szczupłą sylwetką w okresie nastoletnim. Ważne, by uświadomić rodzicom, że woda jest najlepsza. Dzieci nie powinny pić więcej niż 100 ml soku dziennie, resztę powinna stanowić woda. Dlatego tak ważna jest dostępność do niej w przestrzeni publicznej.

– W godzinach żłobkowo- przedszkolnych dzieci powinny mieć minimum trzy sesje aktywności fizycznej. To właśnie żłobki i przedszkola powinny edukować rodziców w temacie żywienia dzieci. Ważne jest ograniczenie niemal do zera czasu spędzanego przed ekranem. Ale… zawsze można pokazać dziecku bajkę, w której miś nie zjada hamburgera, lecz marchewkę. Dzieci szkolne bezwzględnie powinny mieć zapewniony dostęp do wody kranowej. W promieniu 150 m od szkoły nie powinno być miejsc, gdzie można kupić fast food – wylicza Michał Brzeziński.

Źródło: opracowano na podstawie materiałów pras. Seriws Zdrowie/ PAP oraz
z konferencji „Prezentacja dobrych praktyk międzynarodowych w zakresie profilaktyki i leczenia choroby otyłościowej” zorganizowanej przez Instytut Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego

Fot. Fuu J/ Unsplash

Artykuł Otyłość – choroba przewlekła pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Chodzi o sprawdzenie, czy taki program wykryje ewentualne zmiany postawy i doprowadzi do tego, że dziecko odpowiednio wcześnie zacznie fizjoterapię, rehabilitację lub leczenie. Ale zdaniem wielu fizjoterapeutów taki program to wciąż za mało.

Efekt domina w postawie ciała

Dobrym przykładem jest niskie napięcie mięśniowe (wiotkość) u niemowlaka, które może przekształcić się w poważny problem ortopedyczny i to w krótkim czasie. Ale tego rodzaju mechanizm kaskady obserwuje się też, kiedy wystąpią inne problemy.

– Wyobraźmy sobie na przykład dziecko z piętami płasko-koślawymi, potem stopami płasko-koślawymi. To skutkuje rotacją wewnętrzną podudzi, koślawymi kolanami, bo cóż, musiały się skoślawić, skoro pierwsze skoślawiły się stopy. Za chwilę przywiedzione są biodra, nieco skręcone do środka. Pociąga to miednicę, która pochyla się do przodu, a z kolei przodopochylenie miednicy powoduje pogłębioną lordozę lędźwiową i często hiperlordozę. Natura nie lubi takich rzeczy, więc uznaje, że trzeba taką postawę wyrównać i tworzy hiperkifozę, czyli okrągłe plecy po to tylko, by utrzymać głowę na środku

– mówi Michał Kłosek, fizjoterapeuta, członek Krajowej Rady Fizjoterapeutów i Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska.

Nawiązuje też do pewnej prawidłowości, którą zaobserwował w swojej pracy zawodowej.

– Z mojego doświadczenia wynika, że najwięcej wad postawy wykrywają stomatolodzy, bo to oni interesują się zgryzem. Kalibracja aparatu na zęby wymaga niesamowitej precyzji. I jeśli widzą oni, że na dole jest coś nie tak z postawą, to proszą często rodziców o to, by to zbadali u specjalisty. Jednym słowem to stomatolodzy odczytują wady postawy często ze zgryzu. To niezbity dowód na to, że kaskada tych zmian w ciele sięga daleko i rzeczywiście nie jest to wydumane – zaznacza.

Pilotaż badania stóp

Środowisko fizjoterapeutów apeluje od lat, by to właśnie ta grupa zawodowa – fizjoterapeuci – byli włączeni powszechnie do diagnozowania wad postawy. Odpowiedzią, choć ich zdaniem niewystarczającą – może być program pilotażowy Ministerstwa Zdrowia dotyczący badania stóp dzieci i młodzieży w wieku od 5 do 16 lat. Rozporządzenie w tej sprawie opublikowano na początku stycznia br. w Dzienniku Ustaw. W kwietniu zakończy się etap organizacji, potem dwa lata fizjoterapeuci będą mieli na badania, a kolejne trzy miesiące przewidziano ocenę efektów leczenia.

Przewidziane w programie pilotażowym badanie dotyczy oceny stóp pod kątem ich funkcjonalności. To badanie manualne. Odbywać ma się także badanie przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Tu wkraczają dwa urządzenia – podoskop oraz bardziej zaawansowane – podobarograf.

– Podoskop to, mówiąc obrazowo, pudełko z przeszkleniem, na którym dziecko staje i odbija stopy, które my widzimy w lustrze. Natomiast podobarograf to elektroniczna platforma, która posiada czujniki reagujące na nacisk. Jest ona połączona z komputerem, który analizuje dane – tłumaczy Michał Kłosek.

Jednak, jak wskazuje, badania z użyciem zaawansowanej technologii mają zasadniczą wadę – odnoszą się wyłącznie do płaszczyzny stopy, jej odbicia, a to oznacza, że nie otrzymuje się pełnego obrazu budowy całego ciała i ewentualnych wad postawy.

Trudno jest mówić o rzetelnym badaniu przesiewowym stóp. Może bowiem zdarzyć się tak, że badanie stóp niczego nie wykaże, a dziecko ma wadę postawy, której w tym badaniu nie ma szans wychwycić. Dlatego kwalifikacja do terapii na podstawie jedynie badania stóp może nieść ze sobą ryzyko, że dziecko, u którego odbicie stopy jest prawidłowe, ale ma jakąś wadę postawy, nie będzie zakwalifikowane do pilotażu.

– Oczywiście nie negujemy samego pomysłu takiego programu. Uważamy, że jest jak najbardziej potrzebny, ale trzeba przemyśleć kryteria dostępu do niego, bo są określone nieprecyzyjnie. Obawiam się, że zgubimy po drodze trochę dzieci, którym warto by było pomóc – mówi ekspert.

Zwraca też uwagę, że w czasie samego badania pacjent może tak „zagrać” ciałem – zmienić nawet nieumyślnie nacisk stopy, że wynik badania nie będzie odzwierciedlał rzeczywistości.

– Sama fotografia czy ogląd stopy nie jest obiektywną daną. Chodzi o to, by dokładnie tak jak w naszej pracy, skupić się na konstrukcji zdrowego fundamentu – ciała, na którym wszystko wzrasta. Mamy wpływ na to wszystko, co znajduje się powyżej stóp, czyli na to, czego te rekomendowane przez resort zdrowia urządzenia w badaniu nie widzą. Chcielibyśmy w takich badaniach uwzględniać diagnostykę funkcjonalną – podsumowuje fizjoterapeuta.

W rozporządzeniu nie zdefiniowano, jakie zaburzenia w obrębie stóp u dzieci będą kwalifikowały do leczenia.

– Wchodząc w to głębiej – nie wiemy, czego mamy się uchwycić. Warto byłoby tę kwestię dopracować – radzi fizjoterapeuta.

Wady postawy – olbrzymi problem społeczny

Od kilkunastu lat statystyki dotyczące wad postawy u dzieci pogarszają się. Dotyczą one – jak wskazuje resort zdrowia – nawet 90 proc. najmłodszych. Dlatego też, zdaniem eksperta, w systemie ochrony zdrowia powinno się położyć większy nacisk na aktywny udział fizjoterapeutów w wykrywaniu nieprawidłowości związanych z rozwojem fizycznym już na etapie niemowlęctwa. Postawienie wczesnej diagnozy może zapobiegać poważniejszym wadom postawy.

– Gdy badamy niemowlęta, to zwracamy uwagę na napięcie mięśniowe, ułożenie, odruchy, a potem funkcje. Asymetria ułożenia niemowlaka może wiązać się na początku z tym, jak leży, a za kilka miesięcy dotyczy już tego, jak się przemieszcza, jak pokonuje przeszkody. Rola fizjoterapeuty może być naprawdę znacząca. Jesteśmy w stanie wyłapać już na bardzo wczesnym etapie rozwoju dziecka sygnały, które zapowiadają wadę postawy – zaznaczył fizjoterapeuta.

Źródło: opracowano na podstawie Serwis Zdrowie/PAP
Fot. Ben Wicks

Artykuł Wady postawy – problem polskich dzieci pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Zachodzące zmiany cywilizacyjne wpływają na zmniejszenie aktywności fizycznej oraz
na niewłaściwe nawyki żywieniowe tak u dorosłych, jak i u dzieci. Siedzący tryb
życia czy spożywanie przetworzonej żywności to zachowania, które obserwują najmłodsi i na których się wzorują. Otyłość, będąca efektem zaburzenia równowagi pomiędzy ilością spożytej w pożywieniu energii a jej wydatkowaniem, rzutuje na prawidłowy rozwój, sprawność fizyczną oraz intelektualną dzieci i młodzieży, a także na ich zdrowie w późniejszym wieku. Dbanie o zdrowy styl życia i żywienie to najważniejsze działania w walce z otyłością i nadwagą.

Podstawy zdrowego odżywiania dzieci

Rozpoczynając pracę z dzieckiem z nadwagą lub otyłością powinniśmy pamiętać, że rozwiązaniem problemu nadmiernej masy ciała nie jest redukcja przyjmowanych kalorii, a zmiana jakości odżywiania. Powinna ona dotyczyć zarówno spożywanej żywności, jak i nawyków żywieniowych podopiecznego oraz osób w jego najbliższym otoczeniu. Dobrze
zbilansowana i wartościowa dieta dzieci i młodzieży składa się z lekkostrawnych źródeł białka, węglowodanów złożonych, zdrowych tłuszczów, warzyw i owoców, a także zdrowych przekąsek.

Źródłem łatwostrawnych białek w diecie dzieci otyłych powinny być m.in.: chude mięsa i wędliny, świeże ryby, jajka, a także mleko, kefiry, jogurty czy maślanki. Równie ważne są białka pochodzenia roślinnego pozyskiwane np. z roślin strączkowych, m.in. fasoli, soczewicy czy grochu. Złożonych węglowodanów dostarczają m.in.: pieczywo razowe,
kasze (gryczane, jęczmienne, jaglane), ryż basmati i makaron pełnoziarnisty, płatki zbożowe. Dieta dzieci i młodzieży z nadwagą oraz otyłością powinna zawierać ok. 500 gramów warzyw dziennie.

– Ważne jest wypracowanie nawyków, dzięki którym dla dziecka warzywa będą stanowiły nieodzowny element głównych dań – podkreśla Anna Zięba, dietetyk cateringu dietetycznego CityDiet. – Istotne jest również wprowadzenie świeżych owoców do
diety, jednak musimy mieć na uwadze, że jest to dodatek do warzyw, a nie ich zamiennik.

Zdrowy jadłospis może także zwierać słodkie przekąski, takie jak suszone owoce, pestki roślin, orzechy. Mogą znajdować się w daktylowych batonach musli czy deserach na bazie jogurtu naturalnego.

Jeśli chcesz przeczytać ciąg dalszy artykułu, zapraszamy do czytelni online – LINK

Możesz też otrzymać wersję drukowaną magazynu w bezpłatnej prenumeracie – LINK

Artykuł sponsorowany

Artykuł Nadwaga lub otyłość u dzieci – jak zapobiegać? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Z drugiej strony obserwujemy bardzo duże zainteresowanie aktywnością fizyczną pozaszkolną w formie zajęć w klubach, akademiach sportowych w różnych obszarach
sportu i aktywności. To nie tylko gry zespołowe, ale również sporty i aktywności indywidualne, jak np. taniec.

Sportowiec w miniaturze?

Analizując aktywność ruchową podejmowaną przez dzieci w formach bardziej zorganizowanych, jednym z podstawowych problemów, jaki dostrzegają specjaliści
z zakresu medycyny, jest zbyt wczesna specjalizacja w procesie wieloletniego szkolenia
sportowego. Właśnie jej niekorzystny wpływ wymieniany jest jako źródło zmian przeciążeniowych w układzie ruchu. Można hipotetyzować, że coraz większe wymagania
w sporcie są u podłoża podejścia szybkiej i wąskiej specjalizacji. Aby „nie odjechał nam
pociąg”, staramy się szybko rozwijać młody organizm – niejako przygotować „miniaturę”
dorosłego sportowca. Takie podejście skutkuje wypaleniem i przeciążeniem młodego
organizmu, uwzględniając fakt wyzwania, jakim jest obserwowany problem spadku
ogólnej sprawności fizycznej młodych pokoleń.

Środowisko specjalistów zajmujących się ruchem (fizjoterapeuci, trenerzy przygotowania motorycznego, trenerzy personalni) na różne sposoby jest zaangażowane w proces rozwoju młodego sportowca. Z jednej strony fizjoterapeuci zaangażowani są w proces leczenia niekorzystnych skutków systemu treningowego (zmiany przeciążeniowe), zaś środowisko trenerów (przygotowania motorycznego, personalni) coraz częściej angażowane jest w aktywność klubów sportowych czy akademii, aby uzupełnić potrzebę wszechstronnego rozwoju czy też działań ukierunkowanych na prewencję urazów.

Nie wdając się zbytnio w szczegóły, dziś znamy zasady optymalnego rozwoju ruchowego dzieci i młodzieży. Wiemy, w jakim wieku stosować różnego rodzaju bodźce i aktywności, aby bezpiecznie prowadzić młodego człowiek przez krytyczny etap dojrzewania.

W kolejnej części artykułu omówione zostaną najważniejsze aspekty i zasady związane z aktywnością fizyczną dzieci i młodzieży oraz uwarunkowania organizacyjne dotyczące wykorzystania ogromnego potencjału drzemiącego w branży fitness w obszarze wsparcia aktywności dzieci i młodzieży.

Zanim rozpoczniesz pracę z dziećmi

Aktywność ruchowa – a jej składową jest zorganizowany trening – po pierwsze MUSI
być bezpieczna. I nie mam tu na myśli tylko warunków w miejscu, gdzie jest to wykonywane. Przede wszystkim chodzi o formy treningu i pewną filozofię pracy z dziećmi. Kolejny aspekt to dopasowanie form aktywności do etapu rozwoju nie tylko fizycznego, ale
również emocjonalnego. Nie każdy 14-latek jest taki sam. 14-latek i 14-latka to może być
różny etap dojrzewania emocjonalno-społecznego. Patrząc w perspektywie dłuższej
niż tylko dany semestr czy rok, dla jednych sport będzie czymś więcej, jeśli wejdą na
ścieżkę sportu kwalifikowanego, dla innych zostanie przygodą i nawykiem aktywności
ruchowej niezbędnym do zdrowego życia osoby dorosłej.

Dlatego też kolejnym istotnym terminem jest szeroko pojęte spojrzenie długofalowe na rozwój fizyczny młodego człowieka. Rozwój długofalowy charakteryzowany jest przez zasady, które niezależnie od tego, czy dziecko zostanie sportowcem, czy nie, stanowić będą o prawidłowym i optymalnym rozwoju młodego człowieka.

Jeśli chcesz przeczytać ciąg dalszy artykułu autorstwa Remigiusza Rzepki, zapraszamy do czytelni online – LINK

Możesz też otrzymać wersję drukowaną magazynu w bezpłatnej prenumeracie – LINK

Fot. Baylee Gramling/ Unsplash

Artykuł Mali sportowcy, czyli o sporcie dzieci i młodzieży pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Według Prawo.pl Emilia Różycka, naczelnik wydziału w departamencie kształcenia ogólnego i podstaw programowych w Ministerstwie Edukacji i Nauki stwierdziła, że obecnie nie ma statystyk zwolnień z WF dla uczniów z chorobami długotrwałymi.

„Często słyszymy o 30 proc., ale nie wiemy, z jakiego źródła pochodzą te dane. Zweryfikowanie tych danych w tej chwili jest dla nas najważniejsze”

– powiedziała Emilia Różycka na ostatnim posiedzeniu połączonych sejmowych Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki.

W opinii wypowiadającej się dla serwisu lek. Joanny Zabielskiej-Cieciuch z Zarządu Federacji Porozumienie Zielonogórskie i kierownika przychodni w Białymstoku, konieczność wystawienia zwolnienia z WF na dłuższy czas dotyczy pojedynczych dzieci.

– Nie znam chorób, które dyskwalifikowałyby z ćwiczeń czy aktywności fizycznej. Ona powinna być jedynie dostosowana do potrzeb i możliwości uczniów. Dziecko z porażeniem mózgowym, które porusza się na wózku albo przy pomocy kuli czy innej osoby, absolutnie nie jest uczniem, który nie może ćwiczyć na WF. Może, a nawet powinien ćwiczyć, ale w sposób dostosowany do swoich możliwości. Długotrwałe zwolnienia z wychowania fizycznego nigdy nie powinny wynikać ze stanu zdrowia dziecka. Dziecko powinno bowiem mieć takie aktywności w szkole, które pomagają rozwiązać jego problemy zdrowotne – – stwierdziła ekspertka.

Zdaniem lekarki zasada najczęściej stosowana w szkołach na lekcjach WF brzmi – robisz to, co jest, albo nic nie robisz. To skutkuje licznymi zwolnieniami z wychowania fizycznego.

Według Heleny Marianowskiej, naczelnika wydziału w departamencie wychowania i edukacji włączającej w Ministerstwie Edukacji i Nauki, obowiązkiem dyrektora i nauczycieli jest organizacja nauki tak, by dziecko ze szczególnymi potrzebami mogło uczestniczyć w zajęciach obowiązkowych, do których także zalicza się wychowanie fizyczne.

Więcej na: https://www.prawo.pl/zdrowie/dlugotrwala-choroba-uczniow-a-zwolnienia-z-w-f-u,517664.html

Źródło: PAP
Fot. Vince Fleming/ Unsplash

Artykuł WF na miarę możliwości uczniów pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

W lockdownie wszystkie wskaźniki aktywności fizycznej dzieci i młodzieży poszły w dół. Badanie „Młodzież a COVID 19” Zakład Zdrowia Dzieci i Młodzieży IMID przeprowadził w 2021 r. Ankietę internetową wypełniło wówczas ponad 1500 dzieci. Wyniki z pandemii zostały zestawione z wynikami badania HBSC z 2018 r.

Chłopcy przed covid spełniali zalecenia WHO na poziomie 18,2 proc. – był spadek do 12,5 proc. w czasie pandemii. W przypadku dziewcząt odsetek spełniających rekomendacje z 13,2 proc. spadł do 8,4 proc.

Wśród 11-latków przed pandemią ok. 23 proc. spełniało rekomendacje, w pandemii tylko 12,1 proc.; wśród 17-latków przed pandemią 9,8 proc., w pandemii – 8,4 proc. Przy czym te wyniki wypracowały głównie dzieci mające domy z ogródkami, gdzie można było ustawić choćby trampolinę. Ruszały się również te, które ćwiczyły w domu, bo miały samozaparcie. Wygrywały dzieci mieszkające na wsi.

– Prawidłowość, że aktywność fizyczna wśród dziewcząt ma niższe wskaźniki i pogarsza się wraz z wiekiem, obserwujemy w naszych badaniach od lat. Dziewczętom zmienia się stosunek masy mięśniowej do tłuszczowej z uwagi na procesy hormonalne związane z dojrzewaniem. Zmieniają się także proporcje ciała. Najbardziej aktywne powinny być najmłodsze dzieci. Jest to rozwojowo naturalne – mówi dr Hanna Nałęcz z Zakładu Zdrowia Dzieci i Młodzieży IMID.

Ruch na zdrowie

Dr Janusz Dobosz z Narodowego Centrum Badania Kondycji Fizycznej, AWF Warszawa, zauważył, że w pandemii dramatycznie spadła motoryka dzieci, które wcześniej brały udział w wielu zajęciach sportowych. Ruszały się, były dużo lepsze od rówieśników, osiągały lepsze wyniki sprawdzianów sportowych niż przeciętna w Polsce. Po lockdownie i nauce zdalnej, wytrzymałość i siła tych dzieci bardzo spadły. Wystarczyło im odebrać trzy, cztery godziny zajęć ruchowych w tygodniu i już po pół roku odbiło się to na poziomie ich sprawności fizycznej.

Fakt ten ujawniły badania Instytutu Sportu PIB prowadzone w ramach programu MSiT „Szkolny Klub Sportowy” (SKS). Porównano tam zmiany wyników prób sprawności fizycznej w dwóch rocznych okresach: przed pandemią (jesień 2018 –jesień 2019 roku) oraz w okresie pandemii (jesień 2019 – jesień 2020 roku). O ile przed i w czasie pandemii zmiany somatyczne były bardzo podobne (mniej więcej tyle samo dzieci zwiększało, utrzymywało lub zmniejszało masę ciała czy wielkość BMI) to zmiany w wynikach prób sprawności fizycznej wyraźnie pogarszały się.

Przed pandemią 46,4 proc. dzieci pogorszyło w ciągu roku wynik w biegu sprinterskim na 50 metrów, w czasie pandemii pogorszenie rezultatu notowało już 53,6 proc. dzieci biorących udział w zajęciach SKS. W biegu na 600 m było to odpowiednio 41,2 proc. i 49,4 proc. Wiele też mówi poprawianie się dzieci w tej próbie wiekowej. Przed pandemią poprawę wyniku w kolejnym badaniu uzyskiwało 35,4 proc. badanych dzieci. W trakcie pandemii polepszyło swój wynik zaledwie 25,2 proc. uczniów z SKS-u.

– To dowód, że trzeba doskonalić wychowanie fizyczne młodych pokoleń, zmieniać postawy ludzi i silnie kształtować w nich potrzebę aktywności fizycznej. I to wcale nie takiej, która ma prowadzić do sukcesów olimpijskich. Mistrzów sportu nauczyciele mogą zidentyfikować przy okazji. Jeśli znajdzie się dziecko utalentowane, jak np. Robert Lewandowski, Iga Świątek czy Anita Włodarczyk i zaproponuje mu uprawianie sportu, można przed nim otworzyć drogę kariery życiowej. Jednak w globalnym ujęciu powinna to być po prostu społeczna troska o zdrowie przyszłych pokoleń. Od ilości ruchu dziś, tego jak ukształtujemy postawy wobec własnej cielesności, zależy jak będziemy funkcjonować mając lat 50, 60 czy 80. Konsekwencją tego będzie m. in. siła wytwórcza społeczeństwa, aktywność osobista i publiczna obywateli, zakres wymaganych świadczeń zdrowotnych i związany z tym poziom opieki medycznej, możliwość niesienia pomocy chorym, itp. – mówi dr Dobosz.

Ruch u dzieci i młodzieży: co rekomenduje WHO?

Rekomendacje WHO mówią, że dzieci w wieku od 5-17 lat codziennie minimalnie przez 60 minut mają być aktywne w stopniu co najmniej umiarkowanym. Im dłużej, tym lepiej.

– Powinna to być aktywność o charakterze tlenowym, jak bieganie, gry zespołowe, jazda na rowerze, gdzie są angażowane duże grupy mięśni. Najlepiej na świeżym powietrzu. Ale także zalecane jest pływanie. Aktywność aerobowa, tlenowa, powoduje przyspieszenie tętna, oddechu, czujemy, że organizm mobilizuje się do wysiłku – wyjaśnia dr Hanna Nałęcz.

WHO zaleca też, aby dzieci 2-3 razy w tygodniu miały wysiłek intensywny, któremu towarzyszy zgrzanie, spocenie się (wskaźnik VPA).

– Taka aktywność jest potrzebna dzieciom w okresie rozwojowym, żeby prawidłowo się rozwijać, wzmacniać kości i mięśnie, ale też budować wydolność układów: oddechowego, krążenia, mięśniowego, szkieletowego i narządów – podkreśla dr Hanna Nałęcz.

Tymczasem w raporcie “Zdrowie uczniów w 2018 r na tle nowego modelu badań HBSC” czytamy: „Porównując dane uzyskane w dwóch ostatnich rundach badań, z lat 2014 i 2018 stwierdzono statystycznie istotne pogorszenie w poziomie intensywnej aktywności fizycznej młodzieży. Odsetek nastolatków ćwiczących co najmniej 4 razy w tygodniu zmniejszył się z 40,5 proc. do 33,1 proc.”.

Wspomniane zaś badania HBSC z 2018 r. pokazują, że zaledwie 21 proc. dziewcząt i 24 proc. chłopców w wieku 11 lat podejmuje godzinną, zaplanowaną aktywność fizyczną każdego dnia. Eksperci podkreślają, że kluczową rolę w budowaniu odpowiedniego nawyku ruchu odgrywają rodzice. Tymczasem wciąż jedynie 44 proc. dzieci po szkole podejmuje aktywność fizyczną (spacery, jazda na rowerze) wspólnie z rodzicami. 48 proc. dzieci zawożonych jest do szkoły samochodem przez rodziców.

Bez ruchu przed komputerem

Według WHO to siedzący tryb życia zajmuje czwarte miejsce wśród przyczyn śmiertelności ludzi na świecie – za nadciśnieniem tętniczym, paleniem tytoniu oraz podwyższonym poziomem glukozy we krwi.

Raport z międzynarodowych badań WHO European Childhood Obesity Surveillance Initiative (COSI) 2017 “Nadwaga i otyłość u polskich 8-latków w świetle uwarunkowań biologicznych, behawioralnych i społecznych” pokazuje, że częstość nadciśnienia tętniczego wzrasta wraz z wiekiem i po okresie dojrzewania dotyczy już 10 proc. populacji. Wyniki badań przeprowadzonych wśród uczniów z gdańskich szkół wskazały, że odsetek dzieci w wieku 8-12 lat z nadciśnieniem tętniczym wynosił 10,2 proc.!

Opublikowane niedawno badanie CBOS i KCPU Młodzież 2021 pokazuje niepokojące trendy w kontekście następstw nauki zdalnej. Rośnie grupa dzieci i młodzieży spędzającej w internecie powyżej 4 godzin. Ogólnie nastąpiło wydłużenie czasu spędzanego w sieci do 5 godzin w ciągu doby. To o 45 min. dłużej niż w 2018 r.

Bardzo wzrosło oglądanie w sieci filmów i seriali, granie w gry sieciowe. Do internetu przeniosły się także kontakty towarzyskie i słuchanie muzyki. Wzrosła także grupa młodych osób niedosypiających z powodu korzystania z internetu oraz uznających życie bez tego narzędzia za nudne, puste, pozbawione wartości.

Już badania robione w 2016, a opublikowane w 2018 „Nastolatki, komunikacja, media elektroniczne” pokazały, że niebezpieczną aktywność bliską uzależnienia wykazywało 8,7 proc. uczniów kl. V i aż 15,8 proc. klasy VII – to był najwyższy odsetek dowodzący, że dzieci w tym wieku najłatwiej się uzależniają. W gimnazjach było to 14 proc. (tam dzieci musiały przysiąść do nauki przed egzaminami), w liceach jeszcze mniej – 10,5 proc.

Nie jest prawdziwe potoczne przekonanie, że jeśli dzieci mało siedzą, są aktywne fizycznie.

– Są dzieci bardzo aktywne fizycznie, które jednak mnóstwo czasu spędzają siedząc bez ruchu. To rodzice muszą dbać, by dziecko nie siedziało za długo. Należy ograniczać czas leżenia z komórką w ręku, bez ruchu – przekonuje dr Hanna Nałęcz.

– Potrzebne jest mówienie o rekomendacjach WHO, bo rodzice nie mają się skąd dowiedzieć, ile aktywności jest potrzebne dzieciom. Najbardziej korzystny odsetek aktywności umiarkowanej był w 2010 i wynosił 24,2 proc. Od tamtej pory regularnie spada – podkreśla badaczka.

Źródło: Serwis Zdrowie/ PAP
Fot. Luke Pennystan/ Unsplash

Artykuł Dzieci i młodzież: Pandemia bezruchu pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Skoro szkoły tak mało obecnie robią dla dzieci i młodzieży, to co branża fitness może zrobić dla tej grupy klientów?

Wojciech Szwarc: ‒ Aktywność fizyczna młodych osób jest w naszym kraju potraktowana po macoszemu. Jako ojciec dzieci w różnym wieku mam porównanie możliwości uprawiania sportu i w ogóle wyboru trybu życia dziś i kilka dekad temu. Ja i moi rówieśnicy, czyli pokolenie obecnych 50-latków, w dzieciństwie byliśmy ciągle w ruchu. Chodziło się po drzewach, wisiało na trzepaku, grało w piłkę itp. W tej chwili niestety coraz
częściej obserwujemy dzieci, które rezygnują z zajęć wychowania fizycznego, a prozaiczne „podwórkowe” aktywności w dobie multimediów nie są dla nich wystarczająco
atrakcyjne.

Na całokształt kultury fizycznej dzieci musi składać się zarówno praca rodziców, szkoły, jak i branży fitness. Praca w szkole to zdecydowanie ciekawszy WF, który jest urozmaicony i nie polega jedynie na rzucaniu dzieciom piłki. Zgodnie z wynikami badania przeprowadzonego dla nas w 2019 roku wśród dzieci dolnośląskich szkół podstawowych w ramach Aktywnych Szkół MultiSport, aż 80 proc. dzieci do uczestnictwa w zajęciach WF-u skłania przede wszystkim dobra zabawa. Dla 61 proc. uczniów szkół podstawowych motywacją jest także różnorodność i atrakcyjność prowadzonych zajęć. Dla 57 proc. zachętę stanowi sympatyczny, zaangażowany nauczyciel.

Jeśli weźmiemy sobie do serca preferencje dzieci w zakresie zajęć i zapewnimy odpowiednią infrastrukturę w szkołach, która umożliwi np. skorzystanie z prysznica po lekcji WF-u, mamy szansę zmniejszyć pokusę rezygnacji z udziału w tych lekcjach. Należy jednak pamiętać, że oświata nie jest w stanie zaopiekować w pełni tematu aktywności fizycznej wśród dzieci. Zajęcia WF-u w szkołach odbywają się co najwyżej kilka razy w tygodniu, a według zaleceń WHO dzieci powyżej 5. roku życia powinny podejmować co najmniej godzinę aktywności fizycznej każdego dnia. Tu ogromną rolę odgrywają rodzice i wszelkie zajęcia pozalekcyjne związane ze sportem.

Tu też branża sportowo-rekreacyjna, w tym obiekty fitness, są bardzo potrzebne i mogą zdziałać wiele dobrego, oferując programy zajęć dla najmłodszych. Niemniej, aby dziecko mogło i chciało skorzystać z tej infrastruktury i oferty, potrzebne są chęci i zaangażowanie po stronie rodziców. Możemy oczywiście dyskutować, czy zapisanie dziecka do sekcji
sportowej jest dobrym wyjściem. Czy np. dzieci w wieku sześciu lat powinny już biegać
z rakietą do tenisa i profesjonalizować się w określonej dyscyplinie sportowej? Na pewno jednak powinny próbować wielu różnych aktywności, żeby wiedziały później, co im odpowiada, co chcą robić w wolnym czasie.

Wystarczy zacząć od wspólnych niedzielnych marszów po lesie czy jazdy na rowerze.
Powinniśmy stwarzać dzieciom jak najwięcej okazji do wysiłku fizycznego, bo ruch jest im
po prostu potrzebny, by zdrowo rosły.

W jaki sposób wpisuje się w to branża sportowa?

‒ Branża sportowa może stanowić zarówno niezależną ofertę, jak i wspierać aktywność
fizyczną w ramach zajęć szkolnych. Często WF odbywa się równolegle w kilku klasach,
co niestety wymaga dzielenia sali sportowej lub prowadzenia zajęć na korytarzach. Tu
jest miejsce dla nas – klubów fitness. A także dla szkół tańca, obiektów wspinaczkowych,
szkół sztuk walki. Możemy odegrać istotną rolę w krzewieniu proaktywnego podejścia
do aktywności fizycznej. Są godziny, zwłaszcza te przedpołudniowe, kiedy grafiki treningów grupowych pozwalają na organizację specjalnych zajęć dla dzieci.

To jest właśnie czas i okazja do poprowadzenia ciekawych zajęć WF-u w naszych obiektach. W Benefit Systems opracowaliśmy plan takiego wizerunku klubów fitness wśród dzieci, czyli de facto – miejmy nadzieję – naszych przyszłych klientów. Budowanie świadomości, że klub fitness to nie jest tylko sztanga i kulturyści, ale wiele ciekawych akcesoriów i urządzeń do ćwiczeń, a także różnorodne rodzaje treningów, które nastawione są przede wszystkim na wsparcie naszego zdrowia psychofizycznego, mogą przyczynić się zarówno do poprawy zdrowia dzieci, jak i do wychowania bardziej świadomych przyszłych klientów.

Naprawdę wierzę w to, że podobne inicjatywy, wprowadzające różnorodność, sprawiłyby, że dzieci zaczęłyby się bardziej garnąć do bycia aktywnym, że w następstwie chociażby takiego jednego w tygodniu WF-u, poprowadzonego w klubie przez fajnego trenera, te dzieci chciałyby uczestniczyć w zajęciach, ale też szukałyby możliwości dalszej aktywności poza szkołą. Może chętniej wykorzystywałyby istniejącą zewnętrzną infrastrukturę sportową.

Branża fitness pracuje w krótkim i średnim terminie. Natomiast inwestycja w dzieci to jest średni, ale przede wszystkim długi termin. Jeśli każdy patrzy na swój biznes przez pryzmat bieżących wyników, co zresztą jest właściwe, to warto, by także pomyślał o przyszłości swojego biznesu w dłuższej perspektywie, czyli spojrzał w kierunku dzieci, które muszą
zbudować nawyki. To jest proces. Tymczasem, według badania Global Matrix 3.0.,
w 2018 roku zaledwie 20 proc. dzieci w Polsce wypełniało zalecenia WHO w zakresie
aktywności fizycznej. Pandemia dodatkowo zachwiała tymi statystykami – według badań
sondażowych przeprowadzonych na zlecenia Radia Zet w 2021 roku 67 proc. dzieci
ograniczyło swoją aktywność fizyczną, a co szesnaste dziecko przestało całkowicie uprawiać sport. To naprawdę przerażające.

Co Benefit Systems robi dla dzieci? Karta MultiSport Kids to jeden z produktów, a właściwie załącznik do produktu dla dorosłych, który oferujecie swoim korporacyjnym klientom. Karta daje dostęp do wielu aktywności dla najmłodszych. Czy MultiSport Kids cieszy się dużym
zainteresowaniem? Aktywni rodzice to w końcu najlepsi ambasadorzy aktywnego trybu życia dla swoich dzieci. Z jakiej oferty zajęć najmłodsi korzystają najchętniej? I czy to tylko propozycja dla najmłodszych?

‒ Karta MultiSport Kids jest coraz bardziej popularna, oferuje młodszym użytkownikom
dostęp do ponad 2000 obiektów w całym kraju, m.in.: basenów, szkół tańca, ścianek
wspinaczkowych czy klubów fitness. To, co ważne dla nas – dzieci powyżej 12. roku życia mogą w towarzystwie dorosłego opiekuna korzystać z tą kartą z treningu w klubach
fitness. Po testach tego rozwiązania w ramach własnej bazy klubowej zaoferowaliśmy
klubom partnerskim Programu MultiSport możliwość honorowania kart MultiSport Kids
pod warunkiem dostosowania regulaminu i infrastruktury obiektu.

Zainteresowane kluby powoli zaczynają się do nas zgłaszać. Ta propozycja ma także nieco odczarować siłownię i sprzęt treningowy w oczach młodszego pokolenia. Chcemy, żeby dzieci mogły przyjść do klubu, poskakać na skakance, pojeździć na rowerze, powiosłować, uderzyć parę razy w worek. To okazja do zaprzyjaźnienia się z tym środowiskiem treningowym, do złapania bakcyla. Karty dla dzieci cieszą się na tyle dużym zainteresowaniem, że sukcesywnie rozwijamy ich ofertę, obejmując

Programem MultiSport kolejne grupy wiekowe. Wprowadziliśmy np. kartę MultiSport
Student dla osób między 15. a 26. rokiem życia, zapewniającą dostęp do ponad 4200
obiektów sportowo-rekreacyjnych w całym kraju. Umożliwia ona korzystanie z 37 aktywności, takich jak: siłownie, baseny, taniec, szkoły jogi i sztuk walki, i wiele, wiele więcej. Mamy także kartę MultiSport Senior i tutaj widzimy potencjał do aktywności międzypokoleniowej i wspólnego przełamywania barier w podejmowaniu treningów.

Kilka lat temu pisaliśmy o programie Aktywne Szkoły MultiSport. To była bardzo
ciekawa i pożyteczna inicjatywa zwiększająca wiedzę rodziców i nauczycieli, a przede wszystkim motywująca dzieci do aktywności. Bardzo dobrze wspominam wykorzystywany w programie Aktywne Szkoły MultiSport, wzbogacony o nowoczesne rozwiązania technologiczne test EuroFit+, któremu były poddawane dzieci. To była świetna zabawa. Jakie były efekty tego projektu? Czy program ten jest kontynuowany?

‒ Rzeczywiście Program Aktywne Szkoły MultiSport był bardzo ważną dla Benefit Systems inicjatywą. Prowadziliśmy ją od 2018 roku aż do wybuchu pandemii. Ideą programu była promocja aktywności fizycznej wśród dzieci. W tym celu prowadziliśmy działania
edukacyjne dla dzieci, rodziców i nauczycieli. W szkołach podstawowych biorących udział
w programie pomagaliśmy wdrożyć w życie rozmaite pomysły zwiększające poziom aktywności fizycznej dzieci na co dzień, nie tylko w ramach lekcji wychowania fizycznego.

Ideą było pokazanie, że ruch i sport powinny być przede wszystkim świetną zabawą.
Na początku i na końcu każdej edycji Programu sprawdzaliśmy poziom aktywności
fizycznej za pomocą wykorzystującego multimedia EuroFit+ Testu. Co ciekawe, wiele
szkół uczestniczących w programie wdrażało lekcje na piłkach do pilatesu, aktywne
spacery do szkoły czy sportowe przerwy międzylekcyjne jako dodatkowe aktywności
dla dzieci. Po pięciu miesiącach okazało się, że wdrożone rozwiązania pozwoliły poprawić poziom sprawności fizycznej uczniów w 85 proc. szkół. Dzieci odzyskały w ten
sposób 43 proc. sprawności fizycznej, którą sukcesywnie tracili ich rówieśnicy w dekadzie
1999–2009.

Wyniki te pokazują, że naprawdę proste, choć systematyczne rozwiązania i odpowiednie zaangażowanie dorosłych mogą mieć nieoceniony wpływ na aktywność fizyczną najmłodszych. Czasami stosunkowo niewielkim kosztem można uzyskać dużą poprawę. Dziś, kiedy problem otyłości i nadwagi dzieci jest w Polsce tak duży, tego typu
inicjatywy są szczególnie ważne. Teraz jest dobry moment, żeby wrócić do
tego projektu. Wyciągnęliśmy pewne wnioski i w tej chwili, za pośrednictwem naszej
fundacji korporacyjnej, rozwijamy program Aktywne Szkoły MultiSport w zmienionej formule, o której już wspominałem.

Od września w aglomeracji warszawskiej, a mam nadzieję, że niebawem także w innych regionach Polski, udostępniamy szkołom naszą infrastrukturę klubową. Uczniowie w ramach lekcji WF-u będą mogli odwiedzić nasze kluby, gdzie profesjonalni trenerzy przeprowadzą
dla nich specjalnie przygotowane zajęcia.

W 2020 roku na warszawskim Mokotowie ruszyło centrum aktywności ruchowej dla dzieci – Atmosfera MultiSport. Jak z perspektywy czasu, co prawda trudnego, bo upływającego pod znakiem pandemii, oceniacie ten projekt? Czy doświadczenia zebrane w warszawskiej
Atmosferze pozwalają rozszerzyć ten projekt także na inne miasta? Czy jest to format obiektu, który sprawdza się na naszym rynku?

‒ Tak jak powiedziałaś, Atmosfera ruszyła tuż przed pandemią. Jest to obiekt dla dzieci w wieku 2‒14 lat, którego misją jest ich wszechstronny rozwój poprzez dobrą atmosferę i różnorodne formy aktywności fizycznej połączone z zabawami ruchowymi. Na powierzchni 1000 mkw. powstało pięć sal, na których pod okiem wykwalifikowanych instruktorów i za pomocą nowoczesnych technologii odbywają się zajęcia grupowe dla dzieci, obejmujące wybrane dyscypliny sportowe, takie jak: taniec, akrobatyka, sporty walki, gimnastyka, gry zespołowe oraz gry i zabawy ruchowe dla najmłodszych.

W związku z tym, że projekt ten funkcjonuje normalnie tak naprawdę dopiero od kilku
miesięcy, to wciąż mu się przyglądamy. Prowadzone tam m.in. półkolonie letnie świetnie
się przyjęły. Jeśli okaże się, że Atmosfera jest dobrym pomysłem, to będziemy szukali
możliwości otwarcia takich miejsc również w innych miastach. W tej chwili trudno jednak
podejmować taką decyzję. Zwłaszcza w niełatwej sytuacji w kraju i poza nim.

Niedawno powstała Fundacja MultiSport, której misją jest promocja zdrowego i aktywnego stylu życia w społeczeństwie, w tym także wśród dzieci. Jednym z projektów Fundacji jest Promocja Sportu Osób z Niepełnosprawnością „Pełni sportu”. Z jednej strony projekt ten ma promować sport wśród dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami i zapoznawać je z różnorodnymi sportami, a z drugiej upowszechniać wśród dzieci, wychowawców oraz rodziców ideę uprawiania w klubach sportowych „Sportu bez Barier”. Jak będzie wyglądała realizacja tego projektu?

‒ Celem Fundacji, jak wspomniałaś, jest promocja aktywności fizycznej. Istotne jest dla
niej także upowszechnienie sportu bez barier – zgodnie z tą ideą od maja do końca
listopada br. prowadzona jest np. kampania o nazwie „Pełni sportu”. W ramach tej inicjatywy organizowane są spotkania w szkołach, domach dziecka, świetlicach środowiskowych, gdzie prowadzimy zajęcia integracyjne oraz wykłady. W ramach projektu odbędzie się też osiem dni sportu. To wydarzenia np. w ramach miejskich pikników sportowych, gdzie zachęcamy całe rodziny do sportowej integracji z osobami z niepełnosprawnościami.

W projekt zaangażowani są także ambasadorzy – Bartek Mróz, parabadmintonista i paraolimpijczyk, Maciej Bartniak, zawodnik rugby z klubu sportowego Warszawskiego Stowarzyszenia Rugby na Wózkach „Four Kings” oraz Reprezentacji Polski, Andrii
Demchuk, ukraiński szermierz na wózku i paraolimpijczyk, Monika Kukla, zawodniczka
Amp Futbol Polska, paraolimpijka. Staramy się także zachęcać naszych partnerów, żeby
ich obiekty były dostosowane do przyjęcia osób z niepełnosprawnościami. W tej chwili
z obiektów, które honorują kartę MultiSport, takie możliwości ma 587 lokalizacji, a także
344 obiekty, które honorują karty MultiSport Kids. Atmosfera MultiSport również jest przygotowana na przyjęcie dzieci z niepełnosprawnościami.

Fundacja zaproponuje też dzieciom, uczniom klas I–VI szkół podstawowych (w tym dzieciom z klas 0 korzystającym z wychowania przedszkolnego) zajęcia multisportowe z elementami gimnastyki korekcyjnej. Jak długo potrwa ten projekt i ile dzieci będzie mogło wziąć w nim udział?

‒ Te zajęcia będą realizowane od września do grudnia w 30 grupach na terenie Warszawy i Pruszkowa. Będą także robione testy sprawnościowe i badania diagnozujące wady postawy.

Dzieci i młodzież, ich aktywność fizyczna i dieta, to temat rzeka. Praca z tą grupą to oczywiście inwestycja w przyszłość, ale czy też grupa docelowa klientów, na
których już teraz jako branża możemy zarobić, mówiąc kolokwialnie?

‒ My nie myślimy w ten sposób. Wspieranie aktywnego trybu życia to nasza misja – chcemy, żeby ludzie żyli dłużej i mieli to życie jakościowo lepsze, m.in. dzięki odpowiedniej
profilaktyce. Dlatego chcemy zająć się także grupami, o których nikt dotychczas nie myślał. Na tym etapie trudno mówić o zyskach. Mam wrażenie, że otwarcie się branży na
dzieci nie będzie łatwe. Wymaga to zmiany myślenia, zapewnienia bezpieczeństwa,
a przede wszystkim kreatywności. To także wyzwanie dla obsługi klienta, podobne jak
w przypadku np. grupy seniorów. Nie wystarczy tych klientów jedynie przywitać i dać kluczyk do szafki.

Zarówno dzieci, jak i seniorzy wymagają zaopiekowania, wprowadzenia. Wiele osób zarządzających klubami powie, że to wie, ale nie zrobi nic w tym kierunku. No, ale jak się nie spróbuje, to się nie przekona, czy ma to sens. Dzieci to przecież bardzo wdzięczna grupa docelowa, ale wymaga bardziej proaktywnego podejścia. Trzeba wyjść troszeczkę ze strefy komfortu. Zmienia się struktura demograficzna społeczeństwa.
Te dzieci będą za kilka lub kilkanaście lat dorosłymi i naszymi klientami, jeśli uda się nam
zdobyć ich zainteresowanie teraz. Mówimy więc o inwestycji w przyszłość.

Dziękuję za rozmowę.

Artykuł Aktywność fizyczna dzieci to inwestycja w przyszłość pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Również w szkole otrzymywałam porządną dawkę aktywności. I to w ciekawej formie. Lekcje WF prowadzili pasjonaci, z którymi spędzaliśmy również czas na SKS-ie.
Moi rodzice zadbali też o to, żebym nauczyła się pływać. Podstawówka to także przygoda z karate w miejskim klubie sportowym. Na brak ruchu narzekać więc raczej nie mogłam.

Jako nastolatka też na bezruch nie narzekałam. Chodziłam do gimnazjum w Niemczech. Tam lekcje WF-u były równie ważne jak chemia, fizyka itp. Można było przez WF nie zdać do kolejnej klasy. WF był codziennie, a także w ramach zajęć pozalekcyjnych, jeśli się chciało zabłysnąć. Raz w roku szkoła organizowała dzień sportu, który był nie tylko świetną zabawą, ale przede wszystkim dużym sprawdzianem lekkoatletycznym. Sprint, bieg przez płotki, pchnięcie kulą – tego wszystkiego miałam możliwość spróbować w szkole, choć nie wszystko mi smakowało. Zdecydowanie najbardziej lubiłam zajęcia na basenie i gry zespołowe, w tym hokej na trawie.

Teraz po latach, jako osoba dojrzała, a nawet Silvers, ze smutkiem i troską patrzę na kondycję dzieci i młodzieży. To nasza przyszłość, która nie maluje się bynajmniej w kolorze różowym.

Dlatego jako branża mamy do spełnienia kolejną ważną misję: zadbać o aktywność najmłodszych, żeby nie tylko świetnie czuli się psychicznie i fizycznie, ale też połknęli bakcyla i chcieli być aktywni. Trzymam za nas mocno kciuki i zapraszam do lektury najnowszego wydania magazynu, które poświęcone jest w dużej części dzieciom właśnie.

Pozdrawiam serdecznie

Dorota Warowna
redaktor naczelna

Fot. Edward Warowny

Artykuł Czym skorupka za młodu nasiąknie… pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Nowe doniesienia naukowców, opublikowane na łamach Frontiers in Physiology, wskazują, że dzieci rosną szybciej w ciągu roku szkolnego niż w trakcie przerwy wakacyjnej. Spowolnienie procesu wzrostu przy jednoczesnym przybieraniu na wadze wpływa na zwiększenie wartości wskaźnika BMI w okresie letnim.

Z kolei podwyższona (ponad przyjęte normy) wartość BMI świadczy o pojawieniu się problemu nadwagi lub otyłości. Naukowcy przypuszczają, że wymagania roku szkolnego mogą zmieniać ekspozycję dzieci na dobowy cykl światło-ciemność, co mogłoby kształtować sezonowy wzorzec wzrostu.
Widząc, jak duże znaczenie mają dla zdrowia dzieci odpowiednie nawyki kontynuowane przez cały rok, warto zadbać o odpowiednią porcję aktywności fizycznej i zbilansowana dietę także podczas wakacji. Dzieciom z pewnością w tym czasie przydadzą się także zajęcia rozwojowe.

Ruch to serum zdrowia dziecka

WHO zaleca dzieciom w wieku od 5 do 17 lat podejmowanie co najmniej 60 minut umiarkowanego lub intensywnego wysiłku fizycznego każdego dnia.

– Dodatkowo WHO rekomenduje, by dzieci z tej grupy wiekowej, przynajmniej trzy razy w tygodniu podejmowały aktywności wzmacniające mięśnie i układ szkieletowy. Chodzi tu np. o gimnastykę, taniec czy sztuki walki. Regularna aktywność fizyczna pomaga zachować prawidłową masę ciała. Ogranicza również ryzyko rozwoju wielu chorób cywilizacyjnych, jak cukrzyca typu II. Poza tym wzmacnia zdolności poznawcze, ale także wspiera rozwój fizyczny dzieci, w tym stymuluje wzrost

– wyjaśnia Marcin Balicki, trener sportowy i metodyk programowy w Atmosferze MultiSport, warszawskim centrum aktywności dla dzieci.

– Odpowiednie ćwiczenia ruchowe pobudzają budowanie i utrzymanie masy kostnej poprzez stymulację pracy osteoblastów. Są to komórki tworzące kości. Występują w miejscach wzrostu i przebudowy tkanki kostnej. Największy wpływ na pobudzenie budowania masy kostnej mają ćwiczenia o większej intensywności – dodaje.

Wyniki szeregu badań pokazują, że najwyższa gęstość mineralna kości występuje u osób uprawiających takie dyscypliny sportowe jak aerobik, gimnastyka, taniec, ale też piłka nożna, koszykówka, siatkówka, łyżwiarstwo szybkie, squash czy hokej.

Źródło: opracowano na podstawie materiałów prasowych

Przeczytaj też Polskie dzieci tyją najszybciej

Artykuł Wakacje: dzieci szybciej tyją i wolniej rosną pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

W 2019 roku Polska, jako pierwszy kraj w Europie Środkowo-Wschodniej, dołączyła do światowego programu Cities Changing Diabetes (CCD). Jego celem jest zatrzymanie galopującej epidemii cukrzycy typu 2.

– Idea programu polega na opracowaniu dla ośrodków miejskich w każdym z państw w nim uczestniczących osobnej strategii działań, uwzględniającej ich specyfikę. Cel jest jednak zawsze ten sam: zahamowanie niebezpiecznego trendu przyrostu masy ciała ich mieszkańców, a w przyszłości – jego odwrócenie – tłumaczy dr n. ekon. Małgorzata Gałązka-Sobotka, kierownik projektu CCD w Polsce.

Działania profilaktyczne, edukacyjne i lecznicze w ramach tej inicjatywy koncentrują się na największych metropoliach. To właśnie w nich choroba zbiera największe żniwo. Program obejmuje już ponad 130 milionów osób w 41 miastach na całym świecie, takich jak: Szanghaj, Kopenhaga, Rzym, Huston czy Buenos Aires.

Globalny program

Otrzymanie zaproszenia do uczestnictwa w globalnym programie wiązało się z opracowaniem przez stronę polską raportu. Raport określa grupę docelową i zawiera zbiór rekomendowanych działań na najbliższe lata. W prace zaangażowało się grono kilkudziesięciu wybitnych ekspertów – lekarzy, naukowców, samorządowców, przedstawicieli administracji rządowej. Przedstawiony podczas konferencji prasowej w siedzibie PAP dokument pt. „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy” stanowi efekt ich wielomiesięcznych prac i analiz.

– Zdecydowaliśmy się skoncentrować działania na środowisku polskich szkół – na dzieciach i młodzieży oraz towarzyszących im w rozwoju nauczycielach. Przeciętnie uczniowie spędzają w nich 41 godzin tygodniowo i to właśnie wtedy kształtują oni swoje postawy prozdrowotne. Także w rozmowach z pedagogami i poprzez obserwację ich postaw
– tłumaczyła dr Gałązka-Sobotka.

Przerażające wyniki raportu

Skala problemu przeraża.

Jak wynika z raportu, z nadwagą i otyłością zmaga się niemal 30 proc. ośmiolatków. To problem także około 20 proc. dzieci i młodzieży w wieku 10-16 lat. Istnieje poważne ryzyko, że wkraczając w dorosłość dołączą do ponad 2,5 mln osób cierpiących na cukrzycę (co 12 dorosły Polak).

Eksperci przypominają, że nie ma żadnej innej przewlekłej choroby o tak znaczącej liczbie powikłań i zaburzeń. Co najistotniejsze – ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. u osób otyłych jest zdecydowanie wyższe niż u osób szczupłych. Wraz ze wzrostem masy ciała rośnie też ryzyko jej rozwoju.

– Sytuację dodatkowo pogorszyła pandemia — znaczne ograniczenie naszej aktywności i >>bliskość lodówki<<. Podczas kolejnych lockdownów połowa Polaków przytyła średnio 6 kilogramów – informował prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, przedstawiciel Rady Naukowej CCD w Polsce.

– To dlatego walkę z nadwagą i otyłością prowadzącymi do cukrzycy rozpoczynamy w szkołach. Gdy pacjent trafia do lekarza, oznacza to właściwie naszą porażkę, bo pozostaje tylko łagodzić skutki nieuleczalnej choroby. Natomiast my chcemy zdusić ten problem w zarodku, aby dzisiejsze dzieciaki uniknęły kłopotów w przyszłości i umiały przekazywać odpowiednie wzorce następnym pokoleniom – dodał.

Obraz stylu życia uczniów

Obraz zdrowia i stylu życia polskich uczniów, zawarty w raporcie, odnosi się do różnorodnych czynników behawioralnych, generujących nadwagę i otyłość, a w konsekwencji przyczyniających się do rozwoju cukrzycy typu 2.

– Jaki obraz widzimy? Zapowiedź zdrowotnego dramatu. Polski nastolatek spędza biernie przed monitorem średnio 12 godzin dziennie. Tylko 17 proc. nastolatków jest umiarkowanie aktywnych fizycznie wg zaleceń WHO. Co więcej, 40 proc. młodzieży w wieku 10-17 lat regularnie dosładza potrawy i napoje. Tylko jeden na trzech nastolatków je warzywa i owoce w zalecanej ilości. Co piąty nastolatek ma już za sobą doświadczenie diet odchudzających, a aż 40% zgłasza powtarzające się dolegliwości psychosomatyczne – mówi Marta Pawłowska, redaktor prowadząca raportu „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy”.

Autorzy raportu tłumaczą, że idea promocji zdrowego trybu życia w szkole musi mieć charakter kompleksowy i wielowymiarowy. Z opracowania wynika, że 20 proc. siódmoklasistów przychodzi na pierwszą lekcję bez śniadania. A dokładniej przyjeżdża. 61 proc. uczniów klas II i 43 proc. uczniów klas VII dociera do szkoły w sposób zmotoryzowany. Nie wystarczy więc usunąć ze sklepików szkolnych niezdrowych słodyczy.  Należy zastanowić się nad wprowadzeniem nowego przedmiotu „Wiedza o zdrowiu” oraz nad sposobami na ciągłą edukację rodziców.

– Często w stronę dziecka rzuca się uwagę, że jego nadmierna masa ciała wynika z łakomstwa i lenistwa. Powody nadwagi i otyłości są jednak dużo głębsze, systemowe – często to brak odpowiedniej infrastruktury, wiedzy, a przede wszystkim – wzorców, jakie powinni dawać dorośli, czyli rodzice, opiekunowie i nauczyciele – zauważył dr hab. n. med. Michał Brzeziński z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

Rekomendacje

W związku z tym rekomendacje zawarte w raporcie CCD stanowią zbiór postulatów, które, choć dotyczą placówek edukacyjnych, mają znacznie szerszy charakter. Znajdują się wśród nich m.in.:

• cykliczne warsztaty kreatywne dla nauczycieli, dzieci i opiekunów włączające społeczność szkolną do projektowania i wdrażania inicjatyw budujących kulturę zdrowia,
• stworzenie sieci poradni profilaktyki i leczenia otyłości dla dzieci,
• stworzenie zintegrowanego systemu informatycznego do gromadzenia informacji bilansowych dla rodziców i lekarzy POZ (przebudowa obecnego systemu bilansów),
• organizacja poradni profilaktyki i leczenia otyłości dla dzieci.

W realizację postulatów zawartych w raporcie zaangażowały się już dwa największe miasta w Polsce – Warszawa i Kraków, które na etapie opracowywania dokumentu przeprowadziły wśród ponad 4200 nauczycieli szkół podstawowych, podlegających władzom samorządowym, ankietę dotyczącą ich doświadczenia i wiedzy na temat cukrzycy.

Okazuje się, że większość pedagogów jest świadoma istnienia problemu i deklaruje chęć uczestnictwa w działaniach dedykowanych swoim podopiecznym. Władze obu miast koncentrują się obecnie na przygotowywaniu nowych projektów społecznych i edukacyjnych, mających na celu zahamowanie epidemii otyłości i cukrzycy wśród ich najmłodszych mieszkańców.

Zamiast nakazywać, lepiej zachęcać

Podsumowując konferencję, dr Małgorzata Gałązka-Sobotka podkreślała, że program CCD nie narzuca odgórnych rozwiązań, a raczej mobilizuje środowiska szkolne i całe społeczności do podjęcia się trudnego, lecz koniecznego zadania zmiany nawyków żywieniowych i trybu życia dzieci i młodzieży.

– Zamiast nakazywać, lepiej zachęcać. Wtedy osiąga się trwały, długofalowy efekt. Uczestniczymy w programie globalnym, ale działania prowadzimy jak najbardziej lokalnie

– oceniła kierownik projektu w Polsce.

Link do raportu: „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy”

Źródło: opracowano na podstawie materiałów prasowych PAP 
Fot. PAP/M. Kmieciński

Artykuł Polskie dzieci tyją najszybciej pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.